Sessizliğe alıştım, sonra yeniden sesim geldi.

İlk kaybettiğimde, sessizlik bir boşluk gibiydi. Boş bir oda, boş bir sokak. Herkes konuşuyordu ama ben duyamıyordum.

Sonra sessizliğin içinde başka sesler gelmeye başladı. Kalp atışım, nefesim, uzaktan gelen bir müzik titreşimi. Bunları duymak denen şey saymazdı kimse ama ben duyuyordum.

Yeniden duymaya başladığımda ise her şey farklıydı. Bir kahkaha artık sadece bir ses değil, bir titreşti. Bir müzik sadece kulakta değil, vücutta çalıyordu.

Başarı dedi biri bana. Sessizliği aştın. Ama ben aşmadım. Sessizliğe alıştım. Sonra onunla yaşadım. Sonra sesim geldi.